Атаархах зүйл үгүй.

Блог ертөнцөө эргэж тойрохгүй уджээ. Энэ MNED яачив ийчив гээд зарим нэг хүмүүс эрэл сурал болсон байна. Арай өнөөх чинь үхсэн юм биш биз дээ? гэх хүмүүс ч байна. Зарим нь чи яагаад party-нд очихгүй байгаан ч гэж утасдаж байх шиг. Нэг хэсэг нам жим байсан шалтгаан нь их энгийн. Ажил алба, үүрэг хариуцлага нэмэгдээд байхаар хувийн амьдрал, зугаа цэнгэл жаахан золиослогдоод байх юмаа. Хамгийн сүүлд уншсан номныхоо тухай бичье. Их дэлгүүрийн 6-р давхарт байдаг номын дэлгүүрээр санаандгүй шахуу яваад орчихлоо. Номын хоббитой юм болохоороо дотор нь баахан удлаа. Хэрэгтэй хэрэггүй түмэн жорын ном өрөөстэй. Нэг үеэ бодоход Монголд номын дэлгүүр дажгүй болсон шүү. Хүмүүс ном уншихгүй байна гэсэн шүүмжлэл байдаг даа. Миний насны залуус харин ч  ном уншдаг гэж би хэлмээр байна. Итгэхгүй бол номн дэлгүүрээр ороод үзээрэй. Ном сонирхож байгаа болоод л номын дэлгүүр үйлчлүүлэгч ихтэй, лангуу дүүрэн ном өрөөстэй байна. 

АНУ-ын Лос Анжелос Таймс сонины Бээжин дэхь товчооны даргаар ажиллаж байсан сэтгүүлч Барбара Дэмик хэмээх сэтгүүлч бүсгүйн туурвисан "Атаархах зүйл үгүй" номыг худалдаж авлаа. Дэлхийн хамгийн хаагдмал гэгддэг Хойт Солонгосын ард түмний бодит амьдралын тухай өгүүлсэн сонирхолтой ном байна. 352 хуудастай зузаан ном. Ш.Энхжаргал гэж хүн орчуулж, өнөө цаг үеийн шилдэг зохиолчдын нэг Л.Өлзийтөгс хариуцлагатай редактороор нь ажилласан юм байна. Номын эхний хуудсыг нээгээд уншаад үзлээ. Сэтгүүл зүй-баримтат уран зохиолын дундаас төрж гарсан Non-fiction жанраар бичигдсэн энэ номын үйл явдалд нь хөтлөгдөөд улам бүр шимтэн уншсаар байлаа.  Ням гарагийн орой уншиж эхлээд даваа гарагийн орой гэхэд хамгийн арын хуудсыг нь эргүүлсэн дээ. Даваа гарагт 08-17 цагийн хооронд ажил албаа хийсэн. Тарчиг амьдралаас дайчиж эх орноосоо хууль бус замаар дүрвэж Хятад, Монгол Улсын нутгаар дамжин Өмнөт Солонгост очсон хүмүүсийн ярианаас сэдэвлэн бичсэн энэ номыг уншаад үзээрэй гэж зөвлөе. Хойт Солонгосын залуусын хайр дурлал, дундаж амьдралтай иргэдийнх нь ахуй амьдрал, хөдөлмөрийн лагерьт насаараа тамлагдах ялд унасан хүмүүс, өлсөхийн эрхээр модны навч, өвсөөр гол зогоож байгаа хүмүүс... 

Дэргэд нь Монголд аж төрж байгаа бид чинь залхуурахгүй л бол хэнд ч атаархахгүй харин ч харийнханд атаархал төрүүлж амьдрах боломж байна аа. 

Сайхан битүүрч байна уу?

Блогчин Пататэ графикийнхаа дагуу Монголд хүрээд ирж. Бид жилдээ цөөхөн уулздаг хүмүүс байгаа юм. HANZO-д уулзахаар боллоо. Яваад очлоо. Хорь гаруй хүн цугларчээ. Таньж мэддэг нэлээн хэдэн хүн ирчихсэн байна. За ашгүй дээ гэж бодлоо. Баахан танихгүй хүмүүсийн дунд явж орсоноос таньдаг хүмүүстэйгээ байх сэтгэлд хамаагүй амар санагддаг юм. Пататэг олж уулзав. Пататэгийн гэрийн бүлийнхэнтэй танилцлаа. Аав, ээж нь их сайхан хүмүүс байна лээ. Тэнд байхдаа япон кимоно өмсөж хэсэг аальгүйтсэн шд. Зураг дарсан хүмүүс зурагаа e-mail -дэж явуулна уу гэж хүсэе. Амьдралдаа анх удаа Япон хувцас өмсөж үзсэн нь тэр шүү. 
Мартсанаас Пататэ нэг гого өндөг бэлэглэсэн. Тэнд байсан хүмүүс бол учрыг нь гадарлаж байгаа байх. Тэр хол Японоос өндөг авч ирж бэлэглэсэн Patate-д баярллаа.

HANZO-ийн талаар Facebook дээр хүмүүс янз бүрийн юм бичээд байсан. Өмнө нь очиж байгаагүй болохоор ямар ч төсөөлөлгүй байсан юм. Харин өөрөө очиж үзлээ. Тохижилт, засалт чимэглэл нь тав тухтай сууж болохоор сайхан орчин бүрдүүлж чадсан байна лээ. Төрсөн өдөр, болзоо, ажлынхантайгаа өдрийн хоол унд идэхээр бол HANZO руу очоорой. Товчхондоо бол тэнд дажгүй шүү.

Саяхан л шинэ жил гэж байсан чинь одоо Цагаан сар болж байх гэж... Бууз, банш бэлэг сэлт бэлдсэн хүмүүсийн цуваа хаа сайгүй байна. Ашгүй гадаа ч дулаарч байна.Улаанбаатарын утаа ч шингэрэх биз. Цагаан сар чинь угаасаа Монгол тооллоор хавар болж байгаа гэсэн утгатай баяр биз дээ? Сайхан шинэлээрэй. 

Дурлал бол өвчин

Хайр дурлал бол олон зовиур авч ирдэг хэцүү өвчин. Хурц хэлбэрээр өвдөх юм бол их тарчилж зовно. Хэнд ч энэ өвчний эсрэг дархлаагүй байдаггүй тул бүгд хайр дурлалаар өвчилдөг.